Draumur minn er að verða pípari
Grein/Linkur: Draumur minn er að verða pípari
Höfundur: Snæbjörn R Rafnsson
Heimild: 
.
.
23.janúar 2026
Draumur minn er að verða pípari
Göfugt og mikilvægt starf
Já það var draumar þessara 105 útskrifatnema í pípulögnum 2025, sem var met, og er draumar marga annara árið 2026. Ég heyrði að um daginn hefðu um 40 farið í fyrsta verklega sveinsprófshollið, allir skólar eru fullir og mikill áhugi á náminu. Þetta er jákvætt í ljósi þess að sett var átak í að fjölga fólki í iðnámi. Og að vilja læra pípulagnir er grjóthart, að virkja okkar mikilvægu auðlind, sem er vatnið, er göfugt og mikilvægt starf, sem leggur grunninn að heilbrigðu og öruggu samfélagi.
Ég fékk hugmyndina að þessu heiti þegar ég horfði í kringum mig og sá hversu margir ungir menn – og konur – vilja komast á samning í pípulögnum. Skólarnir eru fullir, biðlistar langir og áhuginn augljós. Samt er staðan á markaðnum mótsagnakennd. Á sama tíma og innlendur áhugi nær hámarki erum við með fjölda erlendra aðila að störfum, margir hverjir án fullra réttinda. Það er varfærnisvert skref að horfast í augu við þessa staðreynd og reyna að tengja þessa tvo heima saman af ábyrgð.
Starf píparans er ekki bara vinna – það er samfélagsleg nauðsyn. Vatnið sem rennur um húsin okkar, hitinn sem heldur okkur á lífi í íslensku veðri og öryggið sem felst í rétt uppsettum kerfum eru allt hlutir sem við tökum sem sjálfsagða. En á bak við þetta sjálfsagða er fagmennska, þekking og ábyrgð sem krefst menntunar og reynslu. Að virkja vatnið rétt er óumdeilanlega eitt mikilvægasta verkefni okkar tíma, bæði með tilliti til öryggis, orkunýtingar og sjálfbærni.
Undanfarin ár hefur verið kallað eftir átaki af hálfu hins opinbera til að fá fleiri inn í fagið. Hugmyndir hafa komið fram um að einfalda leiðir, sleppa meistaraskóla og færa áherslu yfir á skólaleiðir og verknám innan skólakerfisins. Þetta hefur bæði kosti og galla. Það er gott að opna dyr og gera námið aðgengilegra, en hættan er sú að tengingin við meistarana veikist. Meistarar standa oft einir, með hendur fullar af verkefnum, og upplifa að hið opinbera hjálpi lítið og sýni fagstéttinni takmarkaðan skilning.
Ef við ætlum að byggja upp sterka framtíð fyrir pípulagnir á Íslandi þurfum við að hugsa heildstætt. Við þurfum að virða fagið, styrkja menntunina og tryggja að þeir sem starfa á markaðnum hafi réttindi og þekkingu. Við þurfum líka að hlusta á meistarana sem bera ábyrgðina dag frá degi og skapa umhverfi þar sem þeir geta tekið þátt í uppbyggingunni án þess að brenna út.
Draumurinn um að verða pípari er ekki bara persónulegur draumur. Hann er hluti af stærri mynd um hvernig við hugsum um iðngreinar, vatn, orku og samfélagið okkar. Það er draumur sem vert er að hlúa að – af skynsemi, virðingu og framtíðarsýn.
